Ne desem ki, hep bir umuttu beni sana çeken, hep bir kalp ağrısıydı, gitmesem nasıl olacaktı ki kapalıya, ne yapacaktım ki evde, seyretmeyecektim bile belki de, çünkü adımız gibi biliyorduk böyle olacağını, ama yine de haykırmamız lazımdı adını sus pus olmuşken ortalık! Allah Allah Allah saldır Beşiktaş umutlar tükenmedi saldır Beşiktaş! Evet ulan evet daha 25 dakika varken daha 3-1 bağırındı, birileri bağırsındı…Susmasındı… Onun için oradaydım. Ne önemi vardı ki, yoktu ki saha da bakılacak bir şey, olması gereken de tam olarak buydu.
Penaltı düdüğü çalınmış dakika 85+,
Yumruklar daha güçlü kalksındı, daha gür girilsindi gündoğduya, belki o zaman unuturduk!
Hani yağlı urgan geçirilirken boynuna ve haykırmak zorunda olduğun şeyi haykırırken, son nefesinde bile ondan vazgeçmediğini göstermektir ya dünyaya bazen zafer!
İşte o top ağlarla buluştuğunda, yumruğun havada avazın çıktığı kadar bağırırken, boğazında düğümlenen ve sesini cılızlaştıran o yürek sızısı iki saniye sonra yerini daha gürüne bırakır ya, artık geçmez olur zaman, çünkü galiptir bu yolda mağlup, çünkü bile bile ölüme yürümektir bazen dilinde marşlarla…
Gündoğdu hep uyandık, stadlara dayandık
Beşiktaş’ın uğruna da bayraklara dolandık
Semtimiz erkek semti aşık eder herkesi,
Üzerimden eksilmesin bayrağımın gölgesi
İşte biz kötü günde hep omuz omuzayız,
Övünmek gibi olmasın, biz karakartallıyız
Kara…. Kartal….., Kara…..
By Bora
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder